مبانی و روش های تربیت ۵۱ – آینده نگری
خانه » مبانی و روش های تربیت » مبانی و روش های تربیت ۵۱ – آینده نگری

مبانی و روش های تربیت ۵۱ – آینده نگری

آذر ۱۳۹۷
5 بازدید
بدون دیدگاه

هدفدارى و آینده‏ نگرى‏: انسان‏هاى عاقل و آگاه، در همه تلاشها و کارهاى خود هدفى را دنبال مى‏ کنند مگر آن‏که دیوانه باشند و بدین لحاظ باید در هر کارى پایان آن را در نظر بگیرند که آیا با اهداف مورد نظر منطبق است یا به غیر مقصد منتهى مى‏ گردد؟

امام باقر علیه السلام از رسول اکرم‏ صلى الله علیه و آله نقل مى‏ کند که آن حضرت فرمود:

«… اذا همتَ باَمْرٍ فتدبّر عاقبته، فان یک خیراً و رشداً فاتّبعه و ان یک غیاً فَدَعه(۲۲۲)، وقتى مى ‏خواهى به انجام کارى بپردازى، در عاقبت آن بیندیش، اگر خیر و رشد بود، دنبال کن و اگر کجى و انحراف بود، رها ساز».

حضرت على‏ علیه السلام مى ‏فرماید:

«الْمُؤْمِنُونَ هُمُ الَّذِینَ عَرَفُوا اَمَامَهُمْ(۲۲۳)، مؤمنان کسانى هستند که آینده خود را مى ‏شناسند».

و نیز آن حضرت به فرزند خود امام حسن ‏علیه السلام فرمود:

«… کسى که بدون عاقبت‏ نگرى وارد کارها شود، خود را در معرض حوادث و مشکلات قرار داده است»(۲۲۴).

هم‏چنین آن حضرت مى‏ فرماید:

«… پس کسى که با چشم دل مى‏ نگرد (فکر و دقت مى‏ کند) و با بصیرت عمل مى‏ کند، نخست باید بداند که آیا عملش به نفع اوست یا به ضررش. اگر به نفع اوست اقدام کند و اگر به ضرر اوست باز ایستد، زیرا عمل کننده بدون علم و آگاهى مانند راهنورد در غیرجاده است که هرچه از راه دورتر مى‏ شود، بیشتر از خواسته و مقصدش دور مى‏ افتد و اما آن‏که با علم و آگاهى عمل مى‏ کند، مانند کسى است که در جاده صحیح پیش مى‏ رود. پس، هرکس باید بنگرد که دارد راه مقصد را مى‏ رود یا به عقب بر مى‏ گردد»(۲۲۵).


۲۲۲) الحیوه، ج ۱، ص ۱۴۵، فصل ۳۵ باب اول (و مناسب همین بحث است فصل ۲۷ باب سوم در عمل)

۲۲۳) همان.

۲۲۴) همان.

۲۲۵) نهج‏ البلاغه صبحى، ص ۲۱۶، (ضمن خطبه ۱۵۴).

ارسال دیدگاه

ایمیل شما نمایش داده نمی‌شود.

*

*

top